DFMEA (Design Failure Mode and Effects Analysis) to metodyka inżynierskiej analizy ryzyka projektowego stosowana na etapie definiowania i rozwoju konstrukcji wyrobu, której celem jest identyfikacja potencjalnych trybów uszkodzeń wynikających z przyjętego rozwiązania konstrukcyjnego, ocena ich skutków na poziomie funkcji wyrobu oraz zaplanowanie działań ograniczających ryzyko jeszcze przed zwolnieniem projektu do industrializacji.

W podejściu AIAG – VDA 2019 DFMEA

prowadzi się w sposób uporządkowany, zaczynając od jednoznacznego zdefiniowania zakresu i struktury analizowanego systemu (system–podsystem–komponent), następnie formalnego opisania funkcji i wymagań funkcjonalnych wraz z identyfikacją cech krytycznych, po czym buduje się łańcuch przyczynowo-skutkowy obejmujący przyczyny potencjalnych niezgodności, tryby uszkodzeń oraz ich skutki dla użytkownika, bezpieczeństwa, zgodności prawnej i wymagań klienta. Kolejnym krokiem jest ocena ryzyka poprzez przypisanie rang dotkliwości, częstości i wykrywalności (S/O/D) oraz priorytetyzacja działań z użyciem logiki Action Priority, co pozwala skoncentrować zasoby na zagrożeniach o najwyższym znaczeniu projektowym.

Wynikiem DFMEA nie jest sama lista ryzyk,

lecz decyzje projektowe i działania optymalizacyjne: modyfikacje konstrukcji, dobór materiałów, tolerancji, zabezpieczeń funkcjonalnych, a także wymagania weryfikacyjne i walidacyjne, które mają potwierdzić skuteczność wprowadzonych zmian. DFMEA jest dokumentem „żywym” – powinna być aktualizowana przy zmianach konstrukcyjnych, zmianach wymagań, wynikach testów, problemach z prototypów i serii przedwdrożeniowej oraz w ramach zarządzania wiedzą (lessons learned), tak aby ograniczać ryzyko przeniesienia słabych punktów konstrukcji do produkcji seryjnej.